Wielka Tartaria – Tylko Fakty

Wszystkie daty podano według tradycyjnej chronologii.

Nina Wasilewna: Władimir Putin przybył z prezentami, unikalnymi starymi księgami i jako głowa państwa na koniec uroczystego przemówienia przedstawił zebranym stare mapy z podziałem regionów na geograficzne społeczeństwa.

01-wt-tf

Wielka Tartaria Tylko Fakty

Jeszcze całkiem niedawno słowo „Tartaria” było nieznane większości mieszkańcom Rosji. Jedyne skojarzenia, które prz02-wt-tfychodziły na myśl w związku z tym słowem, było greckie mitologiczne Tartar, znane powiedzenie „zapaść się pod tartary (ziemię)”, współczesna Tataria i osławione mongoło-tatarskie jarzmo. A przecież jeszcze w XIX wieku od Rosji po Europę o tym zagadkowym kraju wiedziało bardzo wielu. Pośrednim potwierdzeniem tego jest następujący fakt. W połowie XIX wieku europejskie stolice były oczarowane olśniewającej urody Rosyjską arystokratką Barbarą Dmitriewną Rimską-Korsakową, piękną i dowcipną, która powodowała zazdrość u małżonki Napoleona III – cesarzowej Eugenii. Barbarę Dmitriewną w Europie nazywano „Wenus z Tartarii”…

Tartarię wymienia w swoich dziełach wielu przywódców europejskich, twórców sztuki i kompozytorów. Giacomo Puccini (1858-1924) włoski kompozytor w operze Turandot. Ojciec głównego bohatera Kalafa, Timur był zdetronizowanym carem Tartarii.

03-wt-tf

William Szekspir (1564-1616) w Makbecie. Wiedźmy dodają włos Tartara do swojego napoju.

Mary Shelley (1797-1851) powieść „Frankenstein”. Dr.Frankenstein ścigał monstrum pośród dzikich przestrzeni Tartarii i Rosji. Karol Dickens (1812-1870) w powieści „Wielkie nadzieje”. Estellę Havisham porównuje się z Tartarem dlatego, że jest twarda, wyniosła i kapryśna do granic. Robert Browning (1812-1889) w poemacie „Flecista z Hameln”: Dudziarz wspomina Tartarię jako miejsce pomyślnego zakończenia pracy. „W czerwcu ubiegłego roku w Tartarii uwolniłem Chana od jego ogromnych rojów komarów.”  Geoffrey Chaucer (1343-1400) „Opowieści kanterberyjskie”: „Opowieść giermka” mówi o królewskim dworze Tartarii.

04-wt-tf05-wt-tf06-wt-tf07-wt-tf08-wt-tf

W pracach naukowych zeszłych stuleci do końca 18-go wieku wspominało się o nim jako największym kraju świata. Po czym została wymazana przez fałszerzy ze światowej historii. Do naszych czasów dotrwały niewiele źródeł, w których można znaleźć informacje o Tartarii. Encyklopedia Brytanica w pierwszym wydaniu, tom 3 Edynburg 1771 rok strona 887. „Tartaria – potężny kraj w północnej Azji, graniczący z Syberią na północy i zachodzie, która nazwana jest Wielką Tartarią. Tartarzy, żyjący na południe od Moskwy i Syberii, nazywani są Astrachańskimi, Czerkawskimi i Dagestańskimi. Żyjący na północnym-zachodzie od morza Kaspijskiego nazywają się Kałmyckimi i zajmują terytorium od Syberii aż do morza Kaspijskiego, Uzbeckimi Tartarmi a Mongołami, którzy żyją w północnej Persji i Indiach. I na koniec Tybetańskimi, żyjącymi na północny-zachód od Chin. Informacje o wielkiej Tartarii zachowały się sześciotomowej hiszpańskiej encyklopedii „Diccionario geografico Universal”, wydanie 1795r. I już w nieco zmienionej formie w późniejszych wydawaniach tych encyklopedii. Tartaria została również opisana we francuskiej encyklopedii (1676), zredagowanej przez nadwornego geografa Duvala Abbevillea. Jej dość długa nazwa brzmi tak: „Geografia świata zawierająca opisy, mapy i godła największych krajów świata”. Wydana w Paryżu w 1676 roku, 312 stron z mapami. Informacje o ogromnym kraju Tartarii również jest w 4 tomie drugiej edycji „Nowej Encyklopedii Sztuki i Nauki”, wydanej w Londynie w 1764 roku. Na stronie 3166 jest opis Tartarii, który później w całości ukazał się w pierwszym wydaniu Encyklopedii Brytanica wydanej w Edynburgu 1771 roku. Tartarię opisywał również twórca chronologii, a w rzeczywistości o fałszowaniu historii światowej Dionisius Petavius francuski kardynał, jezuita, teolog katolicki, historyk. W swoim geograficznym opisie „Historia Świata” wydanej w 1650 roku opisywał Tartarię jako ogromne imperium nie porównywalne w skali z żadnym innym krajem. Informacje o wielkiej Tartarii można również znaleźć u Nicolasa Sansona (1600-1667) fancuskiego historyka i nadwornego kartografa Ludwika XIII. 1653 roku w Paryżu wydano jego atlas Azji.  Wielka Tartaria przedstawiona jest na rysunku w „Księdze Syberii” Semiena Remiezowa.

09-wt-tf

Anthony Jenkinson 1558-1571

O tym, że Europejczycy byli dobrze zorientowani w istnieniu różnych Tartarii świadczą liczne średniowieczne mapy geograficzne. Jedną z pierwszych jest mapa Rosji, Moskowii i Tartarii wykonana przez angielskiego dyplomatę Anthony Jenkinsona, który był pierwszym posłem Anglii w Moskowii w latach 1558-1571.

10-wt-tf

Mapa Merkatora

Tartaria istnieje również w solidnym atlasie świata Merkatora wydanym na początku XVII wieku.

11-wt-tf

Abraham Ortelius

Tartaria wyobrażona jest na mapach Abrahama Orteliusa flamandzkiego kartografa, który jako pierwszy na świecie wykonał atlas geograficzny składający się z 53 dużego formatu map ze szczegółowo objaśniającymi geograficznymi terminami, który został wydany w Antwerpii 20 maja 1570 roku. Atlas nazywał się „Theatrum Orbis Terrarum” (Teatr świata) i odzwierciedlał ówczesny stan wiedzy geograficznej.

12-wt-tf

John Speed

13-wt-tf

Fryderyk de Vita

Tartaria istnieje również na holenderskiej mapie Azji z 1595 roku i również na mapie z 1626 roku Johna Speeda angielskiego historyka i kartografa, który wydał pierwszy na świecie brytyjski kartograficzny atlas świata, przegląd najbardziej znanych miejsc na świecie. Holenderska mapa Wielkiej Tartarii (1680), wielkiego Magolskiego (Mongolskiego?) imperium, Japonii i Chin Fryderyka de Vita.

14-wt-tf

Holenderska mapa Petera Schenka (1660-1711)

15-wt-tf

Francuzka mapa Azji z 1692 roku, i mapa Azji i Scytii z 1697 roku

Mapa Tartarii Dona De Lillo (1688-1768) francuskiego astronoma i kartografa członka Paryskiej Akademii Nauk. On również wydał atlas świata.

16-wt-tf

Mapa Tartarii Dona De Lillo (1688-1768)

Oto bardzo ciekawa mapa Sankt Petersburga z początku XVIII w. Centralna część miasta, na tej mapie oznaczona jest jako Tartarska Slaboda.

17-wt-tf

mapa Sankt Petersburga

To tylko niektóre z setek średniowiecznych map, w których Tartatia zajmowała należne jej miejsce. Na pytanie, dlaczego we współczesnych podręcznikach historii naszego kraju nie można znaleźć nawet wzmianki o Wielkiej Tartarii rozpatrzymy w dalszych częściach tego cyklu.

Większość ludzi od ławki szkolnej jest zaprogramowana szablonami mieszającymi obiektywne oceny dowodów,
które są zabójcze dla ortodoksyjnej historii. Jest to tym bardziej dziwne, jeśli wziąć pod uwagę, że ci sami ludzie nie wymagają w szkołach dowodów od nauczycieli. Wszystko co oni mówią przyjmowane jest na wiarę mimo wielu sprzeczności.

18-wt-tf

mapa antycznej Europy

Oto, na przykład mapa antycznej Europy powstała w 1595 roku przez słynnego i uznanego kartografa średniowiecza Abrahama Orteliusa. Wspomniany kartograf ceniony za swoje mapy, gdzie współcześni historycy nie zaprzeczają autentyczności jego prac. Na tej mapie nie ma ani zachodniego ani wschodniego Imperium Rzymskiego a według współczesnej historii one powinny być i kwitnąć. Na mapie antycznej europy nie ma Imperium Rzymskiego.

Jeszcze jednym wartościowym świadectwem historycznym jest fakt, że w 17, 18 i 19 wieku europejczycy przedstawiali Tartarów z Tartarii jako ludzi białej rasy. Obecnie Tartarów nazywa się Tatarami i odnosi do mongoloidów. Ciekawe, że współcześni Tatarzy uważają się za potomków Bułgarów Wołoskich. W związku z tym, warto spojrzeć na opisy Tartarów w źródłach europejskich. Miarodajna w tym przypadku będzie znana książka zwana w Anglii „Podróże Marco Polo”. Marco Polo opisuje w niej szczegółowo swoją podróż przez Azję i 17 letni pobyt na dworze mongolskiego chana Kubilaja. Pomijając kwestię wiarygodności tej księgi, skupimy swoją uwagę na tym, jak Europejczycy wyobrażali sobie Mongołów w średniowieczu. Jak widać w wyglądzie mongolskiego wielkiego chana Kubilaja nie ma niczego mongolskiego. Przeciwnie, on i jego świta wygląda całkiem Rusko.

19-wt-tf20-wt-tf

Oto jeszcze jeno przedstawienie ordyńskiego chana z typowymi cechami dla białej rasy.

21-wt-tf22-wt-tf

                                                      Tamerlan                                                                               Batu-Chan

Tradycji przedstawiania Mongoło-tatarów w krajach europejskich w zachowało się więcej. W ten sposób wyobrażał sobie Tatarów i Mongołów francuski kartograf i inżynier Mole. Szkice te wydrukowano we Frankfurcie w 1719 roku.

23-wt-tf24-wt-tf

A to grawerowane rysunki z 1700 roku przedstawiające Tartarską księżniczkę i księcia.

25-wt-tf26-wt-tf

Najbardziej rozpowszechnionym argumentem sceptyków, że Tartaria to część świata blednie na tle powyższych map i encyklopedii, chociażby na przykładzie tego dokumentu wydanego we Francji w 1719 roku. Nazywa się on następująco: „Informacje historyczne o Tartarii i drzewo genealogiczne władców Tartarii” W 1719 roku francuski badacz wymienił całe drzewo genealogiczna władców „geograficznej części świata”.

27-wt-tf

Drzewo genealogiczne władców Tartarii

W źródłach europejskich istnieje jeszcze jeden dowód. Jest nim mapa językowa Azji z 1732 roku. Na jej środku przedstawione jest pismo Tartarii z adnotacją – Scytia Tatarska, a obok w dolnym biegu Leny widnieje napis Scytia Hyperborea. Z oficjalnej historii wynika, że takiego kraju i pisma nie ma. Przy czym to pismo pomimo, że jest napisane na skórze po arabsku nie ma nic wspólnego z napisami Awestyjskimi, na których pisało „zjenta wiesta”(?). To bardzo ciekawy temat o korzeniach arabskiego piśmiennictwa, który rozparzymy dalszych częściach. Można założyć, że pre-arabski był był drugim językiem pisanym w Tartarii, który przeznaczony był dla ordyńskiej armii i miał jednocześnie funkcję kryptograficzną.

28-wt-tf29-wt-tf

Kolejnym argumentem na rzecz państwowości Wielkiej Tartarii jest jej flaga i herb, który występuje w wielu
informatorach z 18 i 19 wieku. W księdze „Geografi świata” wydanej w Paryżu 1676 roku przed opisem o Tartarii przedstawiono wyobrażenie sowy na tarczy. Można przypuszczać, że to herb. Podobne wyobrażenie możemy znaleźć na ilustracji w już wspomnianej książce Marco Polo. A jeśli spojrzymy na kolekcję flag morskich świata początku 18 wieku to możemy zobaczyć nie jedną flagę Tatarii-Tartarii a dwie. Oto kolejny holenderski rysunek z początku 18 wieku, która zawiera flagi morskie świata, gdzie znów znajdujemy dwie flagi Tartarii, i które łatwo rozpoznać. Na imperialnej fladze na godle Tartarii figuruje gryf a na drugiej fladze sowa. Oto kilka tablic przedstawiających tartarskie flagi: Angielska 1783 r. i dwie tablice z 18 wieku.

30-wt-tf

I na koniec tablica z imperatorską flagą Tartarii wydana 1865 roku w USA.

Mapy, encyklopedie, przedstawienia życia Wielkiej Tartarii, genealogia jej władców, własne piśmiennictwo,
herb i flaga tego kraju. Przytoczone dowody są wystarczające żeby rozumny człowiek był w stanie ocenić skalę fałszerstwa współczesnej historii i zainteresować się prawdą o przeszłości naszych przodków.

Link uzupełniający

SŁOWIAŃSZCZYZNA

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d bloggers like this: