Kolęda, Koljada (Kaljada), Słoneczne Boże Narodzenie

01-kolj„Kiedyś Kolędę postrzegano nie przez przebierańców. Koljada był bóstwem, przy czym jednym z ważniejszych. Koljadę wołano, zapraszano. Kolędzie poświęcano przednoworoczne dni, na jego cześć urządzano zawody robione później w Okresie Bożonarodzeniowym. Patriarcha zakazał czczenia Koljady 24 grudnia 1684 roku. Uważa się, że Koljada postrzegany jest przez Słowian jako bóstwo wesołości, dlatego wzywały, zapraszały go w noworoczne uroczystości wesołe gromady młodzieży”. A. Striżew „Ludowy kalendarz”

Właściwie, samo pojęcie „kalendarz” zawdzięcza swoje pochodzenie Bogu Koljadzie. Kalendarz, to dosłowne – Kaljady dar.

02-kolj

Mówi się, że dawno temu, siedem tysięcy lat przed Chrystusem, Koljada został wysłany do ludzi, aby uchronić ich od duchowej degeneracji. Przez tysiąclecia wyrodnieliśmy, degradowaliśmy, ale nie wszyscy się zdegradowali do tego dnia!

Tak więc przyszedł on, i zebrał sześćdziesięciu mędrców ze wszystkich stron Świata. Przypomniał im, że ludzie w swojej krzątaninie, zapomnieli. Uczył umysł rozumu, jak budować sprawiedliwe społeczeństwo, jak pojawiła się Ziemia i jak człowiek się na niej urodził. Dał nakazy. I jeszcze opowiedział o Swargu niebieskim, i o kołowrocie czasów. O dniu i nocy Swaroga, dla wieków i lat, dla zimy, wiosny i owsieni (jesieni). Pora by Koljada znowu odwiedził Ziemię, aby odświeżył w pamięci Ziemianom proste prawdy.

Koljada — słońce-młodzieniec, w słowiańskiej mitologii — uosobienie noworocznego cyklu a także postać świąt, podobny z Owsieniem. Koljada — obrót Słońca na wiosnę — obchodził się w okresie Większości zimowych świąt bożonarodzeniowych, trwa od 24 grudnia do 5 stycznia.

Słowianie zaznaczają Kolędę, kiedy przybyło dnia „na wróbli skok”, i zaczyna się rozpalać zimowe słońce. Przed uroczystościami mag wyje wilkiem (wieszczące wycie), przepędzając złe duchy. Po zakończeniu zaśpiewu, wszyscy podnoszą bratinę z chmielnym napojem, i obawnik (czytający sławienne zdania o obrzędach w czasie świąt) woła:
„Owsien (jesień), gdzie idziesz?
Mosty mościć!
Do kogo jedziesz?
Do Koljady władcy!
Na czym  jedziesz?
Na słonecznej śwince!
Co poganiasz? Prosię!”

W przeddzień nowego roku dzieci zbirały się do kolędowania pod oknami bogatych chłopów, śpiewali gospodarzowi pieśni, powtarzali imię Koljady i prosili o pieniądze. Świąteczne zabawy i wróżby to pozostałości tego dawnego święta. Obrzędy zachowały się w narodzie i ostatnio robią się coraz popularniejsze. „Koljadniki (Kolędnicy)” przebierają się w ubrania przedstawiające zwierzęta, czarty, z muzyką, z workami, w które pakują poczęstunki chodzą wzdłuż ulic, śpiewając kolędy. Koljada — wesołe, mile widziane bóstwo. Święto kończy się zabawą. Koniecznie trzeba wtoczyć palące się koło pod górę ze słowami: „W górę się toczysz, na wiosnę wrócisz”.

źródło

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d bloggers like this: