Indyjska Kosmologia 2

Inne światy i ich mieszkańcy

W przeciwieństwie do współczesnych ludzi, istoty opisane w całej starożytnej literaturze indyjskiej i średniowiecznej, nie zmniejszyły się pozostając w oryginalnym stanie, ze wszystkimi siłami i atrybutami przypisanymi im. Choć może zrobiły się bardziej dyskretne, może po prostu dlatego, że nasza rosnąca fizyczna „gęstość” skradła nam większość naszych bardzo pomocnych zmysłowych percepcji. Jak powiedziałem wcześniej, materialistyczne, sceptyczne lub agnostyckie myślenie społeczeństw zachodnich eksportowane na całą planetę w ciągu ostatnich dwóch lub trzech wieków odegrała ważną rolę w deportowaniu całej tradycyjnej wiedzy na „ziemi niczyjej”, prymitywnych legend czy fikcji etnicznej.

Jednak od początków, indyjskie zapisy mówią, że ludzie są zmiksowani i pomieszani z  różnymi bogami, Genii i „demonami” (w greckim, niejednoznaczne lub w „dobrym ” tego słowa znaczeniu) i często brali sobie za żony ludzkie kobiety, dając początek hybrydowym istotom. Niektórzy bardzo zasłużeni i utalentowani mężczyzni i kobiety stawali się bogami i wznosili się do niebios, podczas gdy inni byli pół-demoniczni i przenosili się swobodnie pomiędzy różnymi światami. Niektóre super-naturalne istoty podobno pochodzą najwyraźniej od przodków człowieka, tacy jak Rakshasas który zrodzony był przez wielką Wedyjska Rishi Pulastya. Ten ostatni został zidentyfikowany jako jedna z gwiazd w konstelacji Wielkiej Niedźwiedzicy (we współczesnej astronomii Pheida) i stąd jej własna natura jest zarówno ziemska jak i niebiańska, podobnie jak pozostałe sześć demiurgic riszis indyjskiej kosmologii. Wóz albo Wielka Niedźwiedzica dają Biegun Północny lub kosmiczną oś, gdzie lokalizuje się Wedyjska kosmologia świętej góry Meru, domu bogów. Z tamtąd pochodzi słynna indo-aryjska arktyczna symbolika przyjęta w niektórych kręgach ezoterycznych w 19 i na początku 20 wieku w Europie.

Nauka jogi i tantry są znane z otrzymywania swoich zaawansowanych w praktyce zdolności odkrywania innych wymiarów i zamieszkania przynajmniej jakiś czas w nich, w zależności od poziomu opanowania osiągniętego w tych technikach. Tak więc, te równoległe wszechświaty mogą być zamknięte dla zwykłych ludzi, ale nie są tajemnicze dla tych, którzy znają nauki jasnowidzów. Wśród istot żyjących w nich najbliższe ludziom są Pitris, Pisacha, Bhutas, Yakshas, Nagas, Gandharvas, Kinnaras, Ganas, Rakshasas, Asuras, Garudas, Suparnas, Vidyadharas i Devas, kolejność jest przypadkowa. Choć nie wszystkie z nich opisano dokładnie, istnieje wystarczająco dużo odniesień do nich w Wedach i Puranach jak np. w Ramajana, Mahabharata i w późniejszych tekstach tworzących dość kompletny obraz tego, co przedstawiają.

Wielu uczonych dochodzi do wniosku, że te pozornie nadprzyrodzone istoty istnieją w charakterystykach totemicznych rzeczywistości różnych plemiennych społeczności i narodów, ale oprócz naturalistycznej interpretacji, powinniśmy rónież spojrzeć na możliwość, że te istoty istniały lub isnieją naprawdę, gdzie wiele obecnych obserwacji jest dobrze potwierdzonych. Pitris są najbliżsi ludzi. Jak w greckim Manes są to dusze zmarłych przodków zamieszkałe w wymiarze astralnym. Pisachas i Bhutas są podobne do duchów lub duchów zachodniej tradycji, a czasami mają cechy goblinów. Yakshas są zazwyczaj ochronnymi duchami wsi i często działają jak Deities od podziemnych skarbów, gajów lub źródeł. Ich monarcha Kubera, który również rządzi Gandharvas jest bogiem bogactwa i metalu, jest „cesarzem” Północy lub polarnej lokacji.

Królestwo Yaksha leży w okolicy Góry Kailasa w zachodniej części Himalajów, nazywa się Alaka i jest bogata w złoto. W tym samym regionie znajdują się Garudas, mityczni Ludzie Orły lub latający humanoidzi, mówi się, że mają białe twarze, złote ciała oraz duże czerwone skrzydła, wywodzą się z Hiranmaya i są podobni do Suparnas, o obliczu skrzydlatego człowieka.

Nagas, często usytuowani są w tym samym szerokim regionie – których podziemna siedziba (Patala) mówi się w Tybecie, że mogą być osiągalne przez sekretne wejście znajdujące się pod homonimicznym świątyniopałacem Lhasa (Potala), – opisane są jako węże lub smoki, ale mogą przyjmować ludzką formę i jak wiele tych wspaniałych istot są faktycznie „zmienno-kształtni”, jeśli zdecydujemy użyć terminu współczesnej science-fiction. W Gandharvas wojownicy i muzycy służą devas i są podzieleni na dwadzieścia siedem plemion, z których wiele znajduje się w zaczarowanym ogrodzie Chitraratha, na północ od Kailash. One są również istotami latającymi, o których mówi się, że ich przodkiem jest władca wielki muzyk rishi Narada.

Apsaras przywołują zarówno Naiads, Nereids i Walkirie naszą zachodnią wyobraźnię ich wyglądem połączenia wody i nieba, w Kimpurusas jest antropomorficzny stwór z twarzą Lwa i Kinnaras z głową konia jak Hayagriva, Hinduska i Buddyjska „demoniczna” ikona, która jest często nazywana ich przywódcą. Ma to wyraźny związek etymologiczny z greckim Centaurem(kentauri). Jego małżonka, Kinnaris, jednak jest pół-ptakiem, pół-kobietą, Ganas są to karłowate istoty często zniekształcone, które są związane z podziemnymi minerałami i tajemnicami, podobnie jak ich zachodni odpowiednicy (krasnale i gobliny) a ich nazwa odnosi się do arabskich Jinns , mówi się, że pochodzą „z czystego ognia bez dymu” (prawdopodobnie światło astralne).

Na wyższym poziomie są wyżsi „bogowie”, Rudras, Maruts, Adityas i Vasus, którzy mieszkają w subtelnych światach. Pierwszy z Adityas (dzieci z Aditi: nieskończonego kosmosu) Tvastr, architekt i budowniczy wszechświata i twórca pojazdów latających, które przenoszą bogów na całym niebie. Wśród Asuras, potężnym rywalem tych „świetlistych jedynek” jest Maya („ekspres”), kolejny kosmiczny Demiurg, który wykonany z Pushpaka Vimana, opisany w Ramajanie jako latający rydwan Kubera „przypominającym jasne chmury na niebie „, odebrano mu przez jego zawistnego i ambitnego brata Rawany, króla Rakshasas z Lanka. Rakszas są także ludzkimi super-istototami, które posiadają wszystkie rodzaje sił magicznych i mocy. Ich nazwa pochodzi od rdzenia raksh: od ochrony, wskazując, że choć są one uważane za ogólnie za siły okrutne i niszczycielskie w klasycznym hinduizmie (zdolne do „odkupienia”) pierwotnie były ambiwalentne podobnie jak większość innych typów boskich lub ponadludzkich istot.

Jeszcze bardziej zagadkowe są Vidyadharas (posiadający mądrość), pół-boskie istoty, często znajdujące się w odległych regionach Himalajów i opisane jako posiadacze wielu fantastycznych umiejętności, takich jak lewitacja, zmiana kształtów i bycie niewidzialnym. Są one czasem wymieniana jako obsługujące Rudra Shiva, Kosmicznego Króla Gór, który jest „niszczycielem światów”. Ich władcą jest Kandarpabali według Hitopadesha i są strażnikami tantrycznej mądrości i „nadnaturalnych” nauk.

Wiele z tych istot związana jest z wielkim łańcuchem górskim na granicy Indii na północ i otaczające polarne Meru według tradycyjnej geografii. Choć wielu uczonych interpretuję tą nomenklaturę jako opis mitologicznego stroju, plemiennej ludności i królestw położonych w górnej części Himalajów na wysokim płaskowyżu tybetańskim, inni postrzegają je jako wyimaginowane stworzenia poetyckiej fantazji populacji w niedostępnych ośnieżonych ostępach, które leżą gdzieś za horyzontem. Jednak można również rozważyć taką możliwość, że mogły tam być grupy istot, które „zstąpił z gór” lub z ich borealnych siedzib na tych wyżynach, jako oryginalne i pre-buddyjskie w tradycji szamańskiej i tybetańskiej religii  w Tybetańskich zapisach Bon. Księgi Bon śledzą ich początki do Dropa Szenraba Miwoche, którzy to ponad 18.000 lat temu przybyli z ukrytego królestwa Szambali na latającej platformie Olmo Tagzig Lug (z kosmosu) i nauczali orginalne formy(życia), religii Wedyjskiej przekazanej przez swego nauczyciela Shelha lub Shiwa Okar (prawdopodobnie Indyjski Shiva).

Mit Bon o początkowym źródle wszelkiej mądrości wydaje się być inspirowany buddyjską doktryną ukrytych Królów (lub Kulikas) Szambali, którzy mają swoją siedzibę w cudownym mieście Kalapa gdzie przewodzi tajny obrzęd Koła Czasu (Kalaczakra). W sumie jest tam 32 panów Szambali, każdy jeden panuje jeden wiek, pierwszy Suchandra (po Tybetańsku Dawa Sangpo) do finału pierwszego, Raudra Chakrin lub Trakpo Cholkhorchen, który przyjdzie w dwudziestym czwartym wieku naszej ery, ze współczesnych pierwszy jest Aniruddha lub Nagakpo, 21 w tej linii.

W Tarim basenie chińskiego Turkiestanu i jego zewnętrznych obszarach, a także w Mongolii, jest wiele legend związanych z Szambali i Agarthą, gdzie pewne intrygujące archeologiczne szczątki zostały znalezione (kamienie Dropa i mumie w Bajan Kara Ula), gdzie chińscy archeolodzy spekulują o ich „pochodzeniu nie z tego świata”. W tym szerokim taoistycznym regionie kosmologicznym sytuuje się Hsi Tien, Zachodni Raj z Panią złotych śliwek nieśmiertelności Hsi Wang Mu. Mówi się, że Azja Centralna to Ziemia Święta z Belovodye opisana przez Prawosławnych Staroobrzędowców, Raskolników.

Francuski filozof ezoteryczny Saint Yves d’Alveydre w jego różnych książkach, szczególnie w jego Mission de l’Inde en Europe, napisanej w 1886 roku inspirowanej niektórymi hinduskimi nauczycielami duchowymi, twierdził, że dziesięć lat wcześniej odwiedził Agarthe w swoim ciele astralnym i było to zainicjowane świętym języku, zwanym Vatan. Opisuje je jako centrum-nerwowe i główne sanktuarium Paradesa: „najwyższa ziemia” w Samskrtach, (nazwa z której według niego pochodzi raj). Wskazuje, że to któlestwo jest częściowo podziemne, pod Himalajami i przynajmniej częściowo
ukryte w innym wymiarze, co sprawia, że jest niewidoczne i niedostępne dla większości ludzi, którzy nie są zaproszeni do niego. Saint Yves podaje kilka innych szczegółów na temat tego tajemniczego imperium, którego populację ocenia na około dwadzieścia milionów. Dodaje, że jest otoczone przez różne inne królestwa, rządzone przez swoich Rajas i że ta Konfederacja liczy czterdzieści milionów ludzi w całości. Hierarchia rządząca składa się, w kolejności rosnącej joginów, panditów, bhagwandases (którzy są 360) i ponad nimi, z dwunastu światowych guru, na czele z triumwiratem zwierzchnim Brihatma (depozytariusz duchowego autorytetu),  Mahatma (powierzono mu juryzdycje mocy) i Mahanga który egzekwuje wykonanie.

Saint Yves, wybitny społecznik cieszący się wielkim szacunkiem w kręgach ezoterycznych, był tak przekonany o wiedzy zdobytej o Agartha, że pisał listy do papieża, Królowej Wiktorii i cara Rosji Aleksandra III oferując wprowadzenie do gubernatorów tego ukrytego królestwa w celu umożliwienia Mahatma i jego dworowi wyjścia na zewnątrz i udostępnienie zadziwiającej skarbnicy wiedzy zgromadzonej w wielkich podziemnych bibliotekach prowadzonych przez uczonych z Agarthy na całej planecie. Pisał, że wszystkie zapisy czasów minionych od zarania wieków i wiedza naukowa niepomiernie bardziej zaawansowana niż jej współczesna była dostępna w tych archiwach, zbierana przez ostatnie pięćdziesiąt pięć tysięcy lat od czasów Manu. Przytoczył 18 wiecznego szwedzkiego mistycznego teologa i erudyte Emmanuela Swedenborga, który opisał widząc poprzez jego extrasensoryczne zmysły, annały zapomnianej historii człowieka od zarania, zakopane głęboko pod stepami Azji Środkowej.

Tradycja zapisów Yves Sainta wpłynęła na szereg późniejszych ezoterycznych badaczy, takich jak Rene Guenon i Ferdynand Ossendowski oraz Mikołaj Roerich. Wszyscy pisali na ten temat lub poszukiwali miejsca pobytu „króla świata” gdzieś pomiędzy Himalajami a Mongolią. D’Alveydre wskazuje, że mieszkańcy i władcy Paradesa są ludźmi, choć istnieją na bardzo zaawansowanym etapie ewolucji, która udziela im atrybutu boskości, ale zauważa, że w trakcie swoich badań wszechświata, zarówno pod ziemią, na powierzchni i w „najwyższych niebiosach”, w Agarcie odkryli różne inteligentne gatunki, gdzie niektóre z nich są podobne do ludzi, podczas gdy inne wydają się być hybrydami ludzi i różnego rodzaju zwierząt. Dalej mówi, że używają „sterowców” (zeppelinów) do badania nieba i regionów powyżej ale to może być aluzja do statków kosmicznych nieznanego mu typu, gdzie w jego latach, mógł tylko rozumieć zasadę aerostatyki jako zasadę „cięższego od powietrza” samolotu, który został uznany za nierealny przez większość.

Również związane z tradycją Agarthy są legendy o podziemnych świętych miastach Shonshe i Shangwa we Wschodnim Turkiestanie, jako ostoji starożytnej rasy niebieskiej Ujgurów, którzy uważają, że opuścili świat widzialny po wielkim katakliźmie wiele tysiący lat temu. W Mahabharacie siedzibę Bogów podaje się jako Uttara Kurus, na północ od Tybetu i królestwa Gandharvas powszechnie utożsamianą ze współczesnym Afganistanem i Azją Centralną. To może być Samskrt wersji Hyperborei Homera.

POPRZEDNIA   NASTĘPNA

1   2   3   4   5


Comments Off on Indyjska Kosmologia 2
%d bloggers like this: